خداحافظ

       خداحافظ

            خدا حافظ

                  خدا حافظ

                         با من غريبگي نكن

                            با من كه درگير توام

                                     چشماتو از من برندار

                                              من مات تصوير توام

تصنیف تمنّای وصال

تا كي به تمناي وصال تو يگانه
اشكم شود از هر مژه چون سيل روانه

خواهد به سرآيد شب هجــران تــو يـا نــه
اي تيـر غمـــت را دل عشــاق نشانــه
جمعي به تو مشغول تو غايب زميانه

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان ديد
پروانه در آتش شد و اسرار عيان ديد

عارف,صفت روي تو در پير و جوان ديــد
يعني همه جا عكس رخ يار توان ديد
ديوانه نیم, من, كه روم خانه به خانه

هر در كه زنم,صاحب آن خانه تويي,تو
هرجا كه روم, پرتو كاشانه,تويي, تو

در ميكده و ديـر كه جانانــه تــوي,تــو
مقصودمن از كعبه و بتخانه تويي, تو
مقصود تويي, كعبه و بتخانه بهانه

پيراهن سفيد ستاره،سياه بود

تابوت شب روان و بر آن نعش ماه بود

خورشيد:كوهي از يخ و هر چه درخت:سنگ!

بي ريشه بود هر چه كه نامش گياه بود

دنيا مكدر از عبث هر چه هست و نيست

در خود زمين:تكيده،زمانه:تباه بود

بي شك "هبل" خداي ترين خدايگان

"عزي" براي جهل عرب،تكيه گاه

كعبه پر از شكوه و شعف،شور زندگي

اما براي روح بشر قتلگاه بود

شهري پر از كنيزك و برده،  كه هر چه مست

خمرش به جام و عيش مدامش به راه بود

با هر پسر:وليمه و شادي ،ولي هر چيز

در انتظار دخترك يك "رو سياه" بود؟!

در چشم هاي وحشي بابا،دو دست گور

تنها پناه دخترك بي پناه بود

بابا به روي ننگ قبيله كه خاك  ريخت

تنها سوال دختركش يك نگاه بود

لبريز بغض ،بر دو دهاني كه مشدند

هر بار باز و بسته، "دعا"؟نه؛ دو "آه" بود!

روشن:سياه و خوب، بد و هر چه خير:شر

عصيان:ثواب و صحبت از ايمان:گناه بود

سير و سقوط ،معني سير و سلوكشان

اوج صعودها همه در عمق چاه بود

سالك اگر كافر،يا كافر اگر سلوك

كعبه نه قبله گاه، كه يك خانقاه بود

اين گونه شد كه نعره زد ابليس:اي خدا-

    شاعر : سعيد زايري

  عـشـق شـاديـسـت،عـشـق آزاديـسـت              

   عـــشـــق آغــــاز آدمــيـــزاديــســت

ميگن  خوبه كه اول كاراتو با بسم الله شروع كني ،

 اگه داري قدم تو راه عاشقي ميذاري يادت

نره بسم الله بگي  . . .

بازم دارم بچه ميشم،مثل قديماي قديم

مثل همون روزي كه ما به اين محله امديم

دوره ي هفت سنگ و سه قاپ،دوره ي شوت يه ضرب و گل

رقص عزيز تيله ها،طلوع هفت رنگ روي پل

آخ اگه تو مونده بودي دنيا يه جور ديگه بود

كوچه به اون قشنگي كه همين ترانه ميگه بود

تنها تر از هميشه ام به تو نميشه راست نگفت

نميشه اين حقيت رو راحت و بي هراس نگفت

تنها تر از هميشه هم از نفس افتاده ترين

بچه ي بچه ام هنوز؛ساده ي ساده ترين

آخ اگه تو مونده بودي دنيا يه جور ديگه بود

كوچه به اون قشنگي كه همين ترانه ميگه بود

رفتي و بي تو اون كوچه،كوچه ي آشنا نشد

رفتي يو بي تو پر از صداي بچه نشد

تنها منم كه كوچه رو مثل قديما دوست دارم

منم كه چهار شنبه سوري فشفشه بيرون ميارم

آخ اگه تو مونده بودي دنيا يه جور ديگه بود

 كوچه به اون قشنگي كه همين ترانه ميگه بود

***قايقي خواهم ساخت‌‌***

قايقي خواهم ساخت،

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از اين خاك غريب

كه در آن هيچ كسي نيست كه در بيشه ي عشق

قهرمانان را بيدار كند.

قايق از تور تهي

و دل از آرزوي مرواريد ،

همچنان خواهم راند

نه به آبي ها دل خواهم بست

نه به دريا-پرياني كه سر از آب به در مي آورند

و در آن تابش تنهايي ماهي گيران

مي فشانند فسون از سر گيسو هاشان

همچنين خواهم راند

پشت دريا ها شهري است

كه در آن پنجره ها رو به تجلي باز است

بامها جاي كبوتر هايي است

كه به فواره ي هوش بشري مينگرند

دست هر كودك ده ساله ي شهر ، شاخه ي معرفتي است

مردم شهر به يك چينه چنان مينگرد

كه به يك شعله ، به يك خواب لطيف

خاك، موسيقي احساس تو را ميشنود

و صداي پر مرغان اساطير مي آيد در باد

پشت درياها شهري است

كه در آن وسعت خورشيد به اندازه ي چشمان سحر خيزان است

شاعران وارث آب و خرد روشني اند.

پشت درياها شهري است

قايقي بايد ساخت....

                                                                                      سهراب سپری

قرن ما شاعر اگر داشت هوا بهتر بود.خار هم كمتر نبود از گل بسا  گل تر بود. قرن ما شاعر اگر داشت كه كبوتر با كبوتر باز با باز نبود شعار پرواز. واي بر ما كه تصور كرديم كه عشق را بايد كشت. در چنين قرني كه دانش حاكم است، عشق را از صحنه دور انداختن ديوانگي است، درماندگي است ،شرمندگي است.قرن ، قرن آتش نيست.قرن يك هواي تازه است،فكر ها را شست و شويي لازم است. گم شديم گر در ميان خويش تن جست وجويي لازم است.نازنين ها از سياهي تا سفيدي را سفر بايد كرد...

خرسند شديم از اينكه امروز           

                            رنگ ديگر است نه رنگ ديروز

 تا شب نشده رنگ ديگر شو                                                           

                       گفتم از اين نكنته هزار نكته بياموز

من گرفتار سنگيني سكوتي هستم كه گويا قبل از هر فريادي لازم است.من تمام هستي ام را در  نبرد با سرنوشت،در تهاجم با زمان آتش زدم،كشتم.من بهار عشق را ديدم ولي باور نكردم .يك كلام در نوشته هايم هيچ ننوشتم.من ز مقصدها پي مقصودهاي پوچ افتادم تا همه خوبان رفتند و خوبي ماند در يادم. من به عشق منتظر موندن همه صبرم رفت،بهارم رفت،عشقم مرد و ديگر جاني براي يارم نداشتم.

كسي به خاطر پروانه ها نميميرد

                تب غرور چه بالاست بين آدمها

چه ماجراي عجيبي ايست اين تپيدن دل

                  و اهل عشق چه رسواست بين آدمها

چه ميشود همه از جنس آسمان باشيم؟

                 طلوع عشق چه زيباست بين آدمها

تمام پنجره ها بي قرار بارانند

                 چقدر خشكي و صحراست بين آدمها

كاش صبح ببينم باز مثل قديم

                نياز و مهر و تمناست بين آدمها

بهار كردن دل ها چه كار دشواريست

               و عمر وشوق چه كوتاست بين آدمها

واسه من گل نفرست ديگه دوستت ندارم

نميخوام گذشته ها رو باز به خاطر بيارم

ميدوني ميون ما هر چي كه بود گذشت و رفت

اون بهار آشنايي خيلي زود گذشت و رفت

ديگه از دوستت دارم حرفي نزن

آخه عشقي نيست ميون تو و من

من و تو بنده و اين ما و منيم

اما عشق يعني با هم يكي شدن

از دلم مي پرسم آيا تو رو ميبينم دوباره

مي پيچه صدات تو گوشم كه با خنده ميگه آره

خنده هاي تو فريبه، گريه هاي تو دروغ

تو چي بودي واسه من؟يه چراغ،يه فروغ

چيزها ديدم در روي زمين:كودكي ديدم ،ماه را بو ميكرد،قفسي بي در ديدم

كه در آن روشني پرپر ميزد.نردباني كه از آن ،عشق ميرفت به بام ملكوت.

من زني را ديدم ،نور در هاون ميكوبيد، ظهر در سفرۀ آنان نان بود،سبزي،

دورش شبنم بود،كاسه ي داغ داغ محبت بود. من گدايي ديدم، در به در مي

رفت ،آواز چكاوك مي خواست و سموري كه به يك پوسته خربزه ميبرد

نماز . بره اي ديدم،بادبادك مي خورد.من الاغي ديدم كه يونجه را مي

فهميد،در چراگاه نصيحت گاوي ديدم سبز ،شاعري ديدم هنگام خطاب ،به

گل سوسن مي گفت (شما). من كتابي ديدم ،واژه هايش از جنس بلور

،كاغذي ديدم ،از جنس بهار ،موزه اي ديدم دور از سبزه ،مسجدي دور از آب .

سر بالشت فقيهي نااميد ،كوزه اي ديدم لبريز از سوال . قاطري ديدم ،بارش

انشاء. اشتري ديدم بارش سبد خالي از پندو امثال .من قطاري ديدم

،روشنايي ميبرد.من قطاري ديدم ،فقه ميبرد و چه سنگين ميرفت .قطاري

ديدم ،كه سياست ميبرد و چه خالي مي رفت .من قطاري ديدم كه تخم

نيلو فر وآواز قناري ميبرد.و هواپيمايي كه در اوج هزاران پايي خاك از شيشه

ي آن پيدا بود.كاكل پوپك ،خالهاي پر پروانه ،عكس غويي در حوض و عبور

مگسي از كوچه ي تنهايي ،خواهش روشن يك گنجشك ،وقتي از روي

چناري به زمين مي آيد و بلوغ خورشيد و هم آغوشي زيباي عروسك با

صبح . پله هايي كه به گلخانه ي شهوت مي رفت.پله هايي كه به سرداب

الكل مي رفت ،پله هايي كه به بام اشراق ،پله هايي كه به سكوي تجلي ميرفت

در کویری سوت و کور

                در میان مردی با این مصیبتها صبور

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق

                  گفتگو از مرگ انسانیت است

...

 *یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم*

               *وقت پر پر شدنش سوز و نوایی نکنیم*

*پر پروانه شکستن هنر انسان نیست*

           *گر شکستیم ز غفلت من و مایی نکنیم*

*یادمان باشد سر سجاده ی عشق *

         *جز برای دل محبوب دعایی نکنیم*

*یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد *

        * طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم*

               تقدیم به همه عاشقای دنیا*  

غنچه خندید ولی باغ به این خنده گریست

غنچه آن روز ندانست که این گریه زچیست!!!

باغ پر از گل شدو هر غنچه به گل تبدیل شد

گریه ی باغ فزون تر شد و چون ابر گریست

باغبان آمد و یک یک همه ی گلها را چید

باغ عریان شد و دیدند که از گل خالیست

باغ پرسید: چه سودی بری از چیدن گل؟

گفت:پژمردگی اش را نمیتوانم نگریست

من اگر روی هر شاخه نچینم گل را

چه به گلزار و گلدان، دگر عمرش فانی ست

همه محکوم به مرگند،چه انسان و چه گیاه

این چنین است همه کار جهان تا باقی ست!!!

گریه ی باغ از آن بود که او میدانست

غنچه گر گل بشود هستی او گردد نیست!!!

رسم تقدیر چنین است و چنین خواهد بود

میرود عمر،ولی خنده به لب باید زیست!!!

(به نام آنکه اشک را آفرید تا سرزمین وداع آتش نگیرد)